we śnie znów się spotkali
trzymali się za ręce
twarze mieli jasne
roześmiane
pieszczone promieniami słońca
wsłuchani w trele ptaków
myślami rozmawiali
szept wiatru im wtórował
schowany za konarami
w idylli trwali wieczność
bo sen wciąż trwał na jawie
sercami połączeni
zachwycali się światem
widzieli go w swych oczach
odbiciu własnej duszy
wiedzieli że ich miłość
najtwardszy lód pokruszy
