Rozbitek w czasie rzeczywistym

Żyjemy w kraju w którym łzy
Spadają jak pękaty deszcz
Gdzie ludzie umierają smutni
Szare życie wtapia w nich swój sens

Nie potrafiąc marzyć
Nie potrafi się walczyć też
Nie widzi się celu
Tylko ten sam dzień

Może jestem tu rozbitkiem
Do takiego życia nie przywykłem
Uśmiechnę się raz i zniknę
Odpłynę statkiem w nieznane

Może jesteś tu i chcesz zniknąć
Złapać mnie za rękę i odpłynąć
Pożera mnie tu pustka, napycha mną swe usta
A ja nie dam się połknąć

(A ja nie dam się połknąć).


DArtagnan

Średnia ocena: 9
Kategoria: Inne Data dodania 2019-01-30 00:34
Komentarz autora:
Napisz wiadomość Dodaj do listy znajomych Strona glówna < DArtagnan > < wiersze >
iga | 2019-01-30 19:46 |
Wszyscy jesteśmy rozbitkami...
p_s | 2019-01-30 12:36 |
...nie daj się...
Henryk_Konstanty | 2019-01-30 10:01 |
Ktoś kto poznał sens życia traktuje je tak przechodzień - przechodzi obok dążąc do celu.
Viasyl | 2019-01-30 00:41 |
... :-)
Brak komentarzy
Aby dodać komentarz zaloguj się
E-mail Hasło Zarejestruj się