Kruche szczęście
w pokoju bez okien i drzwi
leżę pod jedną z gołych ścian
okaleczona
przez własne szczęście
bo ciesząc się nim
podrzucałam je do góry
jak dziecko małe
a ono wymknęło się
z moich śliskich rąk
potłukło się na miliony drobnych kawałków
i miliardy jeszcze drobniejszych
próbowałam je pozbierać
ale powbijały mi się tylko w dłonie
i poraniły delikatną skórę
zapłakałam własną krwią
Aicha
|