Poeto



Poszar­pa­ny i zgięty
pokornie
rwiesz siebie wciąż
bar­dziej

i znów

już tyl­ko krwią
samą jesteś
rozmazaną
jak strzępek fibryny

i tyl­ko chwi­la ulotna
więzi słowa­mi
ten czas

jes­tem a choć mnie
nie ma
i tak jes­tem wszystkim

a gdy brak­nie wszystkiego
znów tyl­ko Ty
będziesz

Wte­dy oczom
po­daruj świat
i od­wagę byś mógł
zobaczyć

wiem że się boisz
ja też

lecz nie trze­ba łez
bo cisza
wy­darła dźwięk

Ciebie Poeto
proszę


13.09.2012.


Gaia

Średnia ocena: 10
Kategoria: Inne Data dodania 2012-12-04 17:19
Komentarz autora:
Napisz wiadomość Dodaj do listy znajomych Strona glówna < Gaia > wiersze >
Michal76 | 2012-12-07 09:18 |
..."już tyl­ko krwią samą jesteś"... Zatrzymałaś mnie na dłużej.
Gaia | 2012-12-06 20:51 |
Tak Karolu, czasem słowa umierają bezłzawą ciszą której nikt pojąć nie może... Dario, poeta to też człowiek, co z duszą na ramieniu o jedno serce drżąc, umiera przed słowem.... Dziękuję Wam pięknie za obecność i pozostawione słowa. Pozdrawiam :)
kazap57 | 2012-12-06 20:36 |
lecz nie trze­ba łez bo cisza wy­darła dźwięk ......słowa sa zbyteczne
Conte | 2012-12-04 19:45 |
Cóż... poeta do szczęścia ma wszystko,czego chce....a chce tylko duszą...:)
Brak komentarzy
Aby dodać komentarz zaloguj się
E-mail Hasło Zarejestruj się