Piękno codzienności

język jak kołek

i kolec w sercu.



Nie ma łatwych dróg,

ale robię minę

do złej gry,

po to, by rozwiać chmury

i przez mgłę uczuć

złapać oddech.



Choć czasem biję się w piersi,

nie zapominam

pięknych dni,

które jak ciepła kołderka

były dla mnie lekarstwem.



Może trzeba mi zamknąć usta,

popatrzeć w pejzaże,

na loty ptaków,

na pająki, co cierpliwie

tkają sieć,

i na krople rosy,

które jak mydlana bańka

w słońcu lśnią.



Po to, by pokochać

bardziej każdy dzień

z jego bagażem,

porzucając zbędny balast

wątpliwości i szemrań,



i wraz z każdym wschodem

wypłynąć na głębię.

iśka