O zmierzchu

wyłapuję myślą fragmenty z życia
zatrzymuję – wpatruję się w nie
odwiedzam ulubione miejsca
spotykam znanych mi ludzi
obserwuję unoszącą się nad wodą mgłę
uspokajam oddech
wystawiam do słońca twarz
– to jest jak zapach
unoszący się nad szklanką porannej kawy
wdycham jej aromat – delikatny i smakowity

pytasz co robię o zmierzchu
powiem prawdę – dojrzewam do jesieni
nie tak łatwo stać się kimś innym
niż byłam kiedyś

myślisz że można zbierać
dojrzałe kasztany i nie myśleć o przemijaniu

najlepiej by było polecieć
myślą w pogodne lato
zbierać spojrzeniem miłość
z pogniecionej trawy
pozwolić sercu wejść jeszcze raz
w te cudowne chwile

otworzyć szeroko bramę do raju
(mojego raju)
kąpać się w niezwykłości życia
– w którym co dobre i miłe
podane było na otwartej dłoni

Irena